قحط الادراک
راه مـــــا از شمـــا جـــدا شده است کُــرک وارونـه پُــر بـهــــــا شده است
از جـــراحت پُـــريــم يــــــــا مـــولا خون دل مي خوريــــم يـــــــا مــــولا
معني حمـــــد را نمــي دانيـــــــم و نمــــــــاز غفيـله مي خـــــوانيـــم
بسکه در گـــــوشه اي دعـا خوانديم کاروان پيش راند و مــــا مـــانــديــم
در پَـس پُسـتها چـــه پَست شـديــم و چــــه بي درد و خود پرست شديم
نـــان تمـــام وجودمــــان شده است چهره هـــامان شبيه نان شده است
آي ، نـــو کيسه ي فــــــرو مـــــــايـه بـــــا تـوام ، بـــــا تـــو ، آي همسايه
نهـــــــــــرواني مکـن عبـــــــــادت را مختصـر کــن نمـــــــاز عـــــــادت را
پيشتر هــــــــا فقير اگـــــر بـــــوديـم بـــــــا صفــــــا تـــر ، شريفتر بــوديم
بـه نگــــــاه کبـــــــوتران ســــــوگــند و به ســــو ســوي اختران ســوگــند
کـــــه تجــــمٌـل بلاي مــــردم شــــد عــزّت نفــس در طــمع گـــــم شـــد
چـــــه قسمها کـــه نــا بجـا خورديم و نــديـديـم از کجـــــــــا خـــــورديــم
عشقــها عشقــهاي پــــــوشــــالي وعده هـــــا وعده هـــــاي تــو خالي
شـــــــــــور آواز را نمي فهمـــــيم نـــــــاله ي ســـــاز را نمي فهمــيم
گــــويي از لطف پنـــج حس پــاکـيم و گــــــرفتــــــار قـــحط الادراکـــــيم
درد امـــــــــروز درد بي درديـست دور امـــــروز دور نــــــا مــرديـست
بس کـــــه آزرده انــــد جــــــانــم را سرختـــر کـــــــرده ام زبـــــــانـم را
آنکه پايش به جبهه جـا مـانده ست چند ساليست بي عصا مانده ست
از پس انــداز چــند ســالـــه فقــط در کـَفَش چند پينه جـا مـانده ست
بــرج ســــازان کجـــــا خبـر دارنــد کــه سر برج ، رفته يــــا مانده ست
خسته تـــر از همــيشه ام امــــروز چقَدَر راه تـــــا خـــدا مـــــانده ست